Gilles  was een ambitieuze, maar ietwat neurotische, software-ontwikkelaar uit Nijvel. Hij had besloten dat hij, om zijn werkstress te lijf te gaan, de ‘Muur van Waals-Brabant’ moest bedwingen – een gruwelijke, onofficieel steile heuvel buiten Waterloo. Gilles droeg een te strakke lycra outfit en zijn dure, maar ongebruikte, racefiets was meer een statussymbool dan een transportmiddel.

Halverwege de martelende klim, terwijl hij puffend en met het zweet in zijn ogen de top probeerde te bereiken, verloor hij de controle en viel hij pijnlijk in een zacht bed van verse koeienmest naast de weg.

"Ik haat deze provincie! Ik haat de zwaartekracht!" jammerde hij, half bedekt met modder en mest.

Op dat exacte moment stopte een felgeel foodtruckje, versierd met tekeningen van lachende Luikse wafels, naast hem. Uit de truck sprong Rémi , een relaxte, charismatische wafelbakker met een bos wilde, donkere krullen en een schort dat meer bloem bevatte dan stof.

Rémi bekeek Gilles, zijn fiets en de mesthoop met een onverstoorbare blik, en barstte toen in een schallende lach uit. Een diepe, aanstekelijke lach die de hele streek leek te vullen.

"Welkom in Waals-Brabant, mon ami! Is dit een nieuwe fitness trend? De ‘Flandrien-in-de-Mest’-pose?" vroeg Rémi, waarbij hij zijn handen in zijn zij zette.

Gilles voelde zich rood aanlopen, maar de pure absurditeit van de situatie, gecombineerd met Rémi's aanstekelijke humor, deed hem ook grinniken. "Het is mijn nieuwe meditatie," hijgde Gilles. "Ik zoek naar het absolute nulpunt van de menselijke waardigheid."

"Nou, dan heb je het gevonden. Hier, neem dit," zei Rémi, terwijl hij hem een perfect gebakken, nog warme Luikse wafel aanreikte. "Dit is de enige manier om de hellingen hier te overleven. Suiker."

Gilles nam de wafel aan. De geur van karamel en vanille was goddelijk. "Ik ben Gilles. En ik geloof dat ik zojuist de meest onflatteuze introductie in de geschiedenis heb gehad." "Rémi. En ik geloof dat ik mijn favoriete klant heb gevonden. Kom, je hebt een spoedcursus wafeltherapie nodig."

 

De Wafeltherapie

Rémi hielp Gilles met het schoonmaken van de ergste modder en nam hem mee naar zijn foodtruck. Hij vertelde dat hij rondtoerde in de provincie, op zoek naar de beste locaties om zijn ‘Wafel van de Dag’ te verkopen. Vandaag was hij op weg naar Louvain-la-Neuve om de studenten te voorzien van hun dosis suiker.

Gilles besloot zijn fiets en zijn waardigheid achter te laten. Hij sprong in de foodtruck. De rest van de dag brachten ze door met het bakken en verkopen van wafels, terwijl ze non-stop grappen maakten.

Rémi was een meester in de slapstick en de double entendre. Hij noemde de mest waar Gilles in gevallen was de 'nieuwe Brusselse truffel', en beweerde dat de Luikse wafel het perfecte wapen was tegen de zwaartekracht.

"Gilles, je bent een architect van de paniek. Ik ben de bakker van de rust," lachte Rémi, terwijl hij vakkundig een wafel bestrooide met poedersuiker.

Gilles, aan de andere kant, bleek een talent te hebben voor snelle, sarcastische opmerkingen. Hij observeerde de klanten en gaf hilarische analyses van hun keuzes in toppings. De studenten van Louvain-la-Neuve waren een onuitputtelijke bron van komedie.

Tegen het einde van de dag, toen de foodtruck leeg en de zon onder was, zaten ze op een bankje in het park.

"Ik heb in één dag meer gelachen dan in een jaar kantoorwerk," zei Gilles, zijn spieren deden pijn, maar nu van het lachen. "Dat is het effect van de suiker én de slechte keuzes. We passen goed bij elkaar," zei Rémi, met een warme blik die meer zei dan hij wilde toegeven.

Er hing een onmiskenbare vonk in de lucht. Een vonk die kon leiden tot... een dessert na het dessert. Ze keken elkaar aan en lachten, want ze wisten allebei wat er in hun hoofd omging.

"Er is alleen een probleem," zei Gilles, met een speelse frons. "Mijn racefiets staat nog op die berg. En ik ruik nog steeds een beetje naar die Brusselse truffel."

"Perfect," antwoordde Rémi, terwijl hij opstond en zijn hand uitstak. "Dan beginnen we morgen met de reddingsmissie. Vandaag is voor de Luikse wafel en... de kennismaking met de wafelbakker."

 

De Perfecte Topping

Rémi nam Gilles mee terug naar zijn kleine, gezellige appartement in Wavre. De avond was gevuld met meer humor en een zachte, wederzijdse tederheid die de hectiek van de dag inruilde voor iets veel diepers.

De volgende ochtend, na een ontbijt met uiteraard nog meer wafels, gingen ze samen de fiets ophalen. Rémi reed, Gilles navigeerde, en de muziek in de foodtruck was veel te luid.

Toen ze de beruchte heuvel bereikten, zagen ze de fiets van Gilles, die er nu nog zieliger uitzag.

"Weet je," zei Rémi, terwijl hij de fiets op de imperiaal van zijn foodtruck vastmaakte. "Ik denk dat we een perfecte topping voor de wafels hebben gevonden. Het is chaos, het is humor, en het is... een beetje kleverig."

"Ik denk dat ik de perfecte partner voor de chaos heb gevonden," zei Gilles, terwijl hij zijn hand op Rémi's schouder legde. "Wil je de volgende keer dat je naar Nijvel komt bij mij logeren? Ik beloof je dat ik de bloem en de suiker uit de buurt van mijn bed houd."

Rémi keek hem aan met diezelfde aanstekelijke lach. "Ik denk dat je me zojuist hebt overtuigd, software-ontwikkelaar. Maar alleen als we die verschrikkelijke racefiets inruilen voor een tandem."

Gilles glimlachte, een echte, ontspannen glimlach die hij in lange tijd niet had laten zien. "Gedeelde pijn is halve pijn. En gedeelde wafels zijn dubbel plezier. Afgesproken."

Ze reden weg van de helling, de foodtruck met de felle gele kleur en de vastgebonden, dure racefiets op het dak, het toonbeeld van een perfecte, chaotische, en bovenal hilarische relatie, geboren in het hart van Waals-Brabant.